De laatste topcompetitie van het jaar werd gehouden in Valkenswaard en deze baan kon ik wel, want vorig jaar werd daar het NK gehouden. Ook toen reed ik in deze klasse boys 7- en werd daar 7^e in de finale. Na alle voorgaande wedstrijden te hebben gewonnen was ik al verzekerd van de eindoverwinning, toch wou ik graag alle wedstrijden op mijn naam zetten. Hoe anders zou het gaan!!!  Valkenswaard ligt voor ons, zoals de meeste banen, niet naast de deur dus waren we op vrijdagmiddag reeds vertrokken om op de zaterdag nog wat aan de training te kunnen doen, en in de middag nog even naar Veldhoven te kunnen gaan om daar de indoor baan te kunnen bekijken en te fietsen. (Als je daar een keer in de buurt bent is het een bezoekje zeker waard.) De training op zaterdag ging lekker, dus klaar voor de wedstrijd. Zondagmorgen, 1^e manche, gate 8, en daar ga ik voor de laatste TC dit seizoen. Zoals altijd is mijn eerste start niet mijn beste, maar dan zie ik een mannetje er wel heel rap vandoor gaan, ik trap wat ik kan maar kom er niet meer bij en eindig deze manche als tweede. Terug bij mijn ouders zie ik de verslagenheid op hun gezicht, vertel dat het wel goed komt en dat ze zich geen zorgen moeten maken, er komen nog een paar manches toch?  Maar wat ik ook probeer ik krijg het rappe mannetje niet te pakken, ik kom dichtbij maar er niet voorbij, ook in de finalerit kijk ik weer tegen dat rare groene zadeltje aan. Verslagen in de laatste TC van het jaar door een bewoner van een land wat middenin de zee ligt. Lewis Hipkins uit Engeland, finalist WK BERCY 8^e plek, finalist WK SAU PAULO 7^e plek, die naam zei me niks. Tot vandaag, de dag waarop deze jongen me de laatste TC voor de neus wegkaapte en ik moet eerlijk zeggen terecht, want op deze dag was hij beter dan mij en verdiende hij de overwinning, proficiat Lewis! 'S middags werden de manches en finales van de grote mannen en vrouwen verreden, hele mooie races waarin ook mijn grote vriend en teamgenoot Pim Sluiter voor de laatste keer aan de bak moest. Pim gaat er mee stoppen, hij wil gaan motorcrossen. Nou dat gaat wel lukken hij is superenthousiast en gemotiveerd! Het was een mooi seizoen met spannende wedstrijden op hele mooie banen. Aan het einde van de dag werden de bekers uitgereikt, een hele mooi glazen trofee. De mooiste die ik tot nu toe heb verdiend. Met hetzelfde nummer erop als mijn grote idool, Martijn Scherpen NR 1! Op weg naar de auto kon mijn dag helemaal niet meer stuk, ik heb van Big Pastrana (Frank Heijne) zijn nationale shirt gekregen. Super!

Deze dus........

Op de lange rit naar huis bedenk ik mij op de achterbank dat ik ga sparen voor een broek die bij mijn mooie nieuwe jurk eeeh shirt past.

Greetzzzzzzzzz  Litte Pastrana.

 P.S. Mijn ouders zijn ook weer terug op aarde…………